به گزارش گروه اقتصاد خبرگزاری میزان، با گذشت یک سال از تولد برجام شاید توقع ها از پدر هر روز بیشتر می شود و در مقابل هنوز اندوخته ها و یا بهتر بگوییم دست آوردهای پدر از فرزند چند سال نذر کرده خود به گونه ای نبوده تا بتواند پاسخگوی نیازهای به حق آن باشد.

فرزندی که بعد از ۱۳ سال به دنیا آمد اما آنقدر که در این مدت گریه کرد و سر و صدا راه انداخت شاید آنچنان شیرین زبونی و عشوه در اقتصاد کشورمان نداشت که به آینده آن امیدوارتر باشیم.

روزها می گذرد و خرج و مخارج این کودک برای پدر و اطرافیانش بیشتر می شود اما در مقابل این کودک به نسبت سنش رشد نکرده و نمی کند.

اگر نگاه منصفانه ای به روزهای باروری و تولد یکساله برجام داشته باشیم باید بگوییم تاثیرات مثبتی در ارتباط های بین المللی، تغییر نگرش برخی از ملل و سران کشورها به اهداف هسته ای کشورمان، و از همه مهمتر گشایش های سیاسی و اقتصادی دیده می شود اما درست وقتی هزینه ها را از ستانده ها کم می کنیم گاهی بدهکار همکاران و شرمنده خانواده می شویم و هنوز دخل و خرجها در برخی از حوزه ها جور در نمی آید. دیگر کار از سماغ مکیدن اعضای خانواده هم گذشته و همه منتظر نمود دست آوردهای برجام هستند.

در حوزه نیرو هنوز نه از قرارداد بزرگ و قابل ذکری می توان نام برد و نه دست آورد خاص و عظیمی که ربطش را به برجام بدهیم.

در حوزه های راه و شهر سازی هم آنقدری که سروصدا به راه افتاد و صدای کل قراردادهای مختلف بلند شد هنوز نه هواپیمایی آمد و نه زیرساختهای راه و جاده های کشور گشایش چندانی داشت.

وقتی به اقتصاد کلان بر می گردیم و ارتباط بانکها با خارج از کشور را رصد می کنیم انصافا اتفاقات مثبت و رو به جلویی رخ داد اما هنوز بسیاری از وعده ها عملی نشده و عملا ارتباط ما با سوئیفت و بسیاری از بانکها در کشورهای صنعتی جهان برقرار نیست. حوزه ای که به طور مستقیم با تولید و تجارت کشورمان در ارتباط است تا وقتی پای آن بلنگد بر اندام دیگر بخشها هم لرزه می اندازد.

از کلان به خورد بر می گردیم آنجاست که باید به حوزه نفت گاز هم خورده بگیریم، چرا که علی رغم وعده های داده شده هنوز قرارداد مثبت و بزرگی حداقل عملیاتی نشده و عقب ماندگی های ما در میادین نفتی و گازی از رقبا به دلیل وجود تحریمها همچنان باقیست.

در کنار تمام این معضلات و کاستی ها اما چشم ما هم از تولد برجام روشن شد و هم دلمان به آینده روشن است، آینده ای که نه فقط برای ما و این فرزند یکساله بلکه برای تمام ادوار و فرزندان ما هم مهم هست. هر کس به نوبه خود باید برای سازندگی و بالندگی ایران اسلامی کمک کند اما قطعا سهم دولتمردان و متولیان امر از همه ما بیشتر است و نباید به حرف و وعده های بلاتکلیف اکتفا شود.

منبع خبر: http://www.khabarpardaz.com/view-120385.html