به گزارش بنکر (Banker)، در سال گذشته و همزمان با جهش تورمی و متلاطم شدن بازارهای ارز، طلا و مسکن، توجیه اقتصادی سرمایه گذاری مدت دار در بانک، به حداقل رسید. به همین دلیل برخی علاقه مند بودند به جای سرمایه گذاری بلندمدت، پول خود را در حساب های کوتاه مدت نگه دارند تا بتوانند در زمان مناسب در بازارهای دیگر سرمایه گذاری کنند و از کاهش ارزش پول خود بکاهند. این موضوع باعث شد در انتهای سال قبل، با وجود رشد ۱۹ درصدی کل سپرده های بانکی، سپرده های کوتاه مدت ۴۸٫۶ درصد (نسبت به انتهای سال ۹۶) رشد کند و به بیش از ۳۹۳ هزار میلیارد تومان برسد. اما سپرده های بلندمدت فقط ۴٫۷ درصد رشد کرد و به سطح ۸۸۰ هزار میلیارد تومان رسید. این در حالی است که در سال ۹۶ و با توجه به بالابودن نرخ سود بانکی (و پایین بودن تورم) سرمایه گذاری بلندمدت در بانک توجیه اقتصادی داشت. در آن سال سپرده های کوتاه مدت ۲۵ درصد کاهش یافته و سپرده‌های بلندمدت حدود ۷۴ درصد رشد کرده بود.
این شرایط در سال گذشته، نه تنها متاثر از فضای تورمی اقتصاد بود، بلکه بر آن نیز اثرگذار بود و هر بار با خروج بیشترِ پول از حساب های مدت دار و تزریق به بازارهای مختلف، موجب تشدید تلاطم می شد. موضوع دیگری که افزایش حجم پول های سیال در اقتصاد کشور را نشان می دهد سهم پول و شبه پول از کل نقدینگی است. پول به سپرده های دیداری گفته می شود که قابلیت نقدشوندگی و سیالیت بالایی دارند. طبق آمار منتشرشده، پول در سال گذشته بیش از ۴۶ درصد رشد کرده که بیشترین میزان رشد در یک دهه اخیر است. اما شبه پول کمتر از ۲۰ درصد رشد کرده است که کمترین میزان در یک دهه اخیر است. طبق گزارش بانک مرکزی، نقدینگی در انتهای سال گذشته با رشد ۲۳٫۱ درصدی به نزدیک ۱۸۸۳ هزار میلیارد تومان رسید.

منبع خبر: http://banker.ir/news/252464/روایت-آماری-از-پول-های-داغ-۹۷